Tatry z dzieckiem - jednodniowe wycieczki po najpopularniejszych dolinach

piątek, 10 lutego 2017, 20:56


- To gdzie w końcu jedziecie na urlop? – zaczepiła Matkę Dociekliwa Sąsiadka.

 - Hmmm, może do Zakopanego?

 - Do Zakopanego??? Rety, a co tam można robić z dziećmi? Zanudzicie się na śmierć!

Matka niepewnie przełknęła ślinę. Tak, plany wakacyjne posypały się nam w tym roku. Wyjazd nad morze w czerwcu nie wypalił, potem siedzieliśmy wieki u Babci na działce spędzając miło czas na nic-nie-robieniu. W końcu, po gorących dyskusjach, Matka z Ojcem doszli do wniosku, że trzeba jednak Bachorom dostarczyć jakąś rozrywkę. I samemu odpocząć. Po długich analizach wyszło im, że to właśnie w Zakopcu jest najwięcej atrakcji. Nawet gdy pada. A biorąc pod uwagę nasze szczęście, to padać będzie na pewno.

Wątpliwości jednak zostały zasiane. Czy faktycznie w Tatry z dziećmi to dobry pomysł? Co będziemy tam robić? Przecież na Granaty z nimi nie wejdziemy. Na Orlą Perć tym bardziej.

Z wózkiem do Doliny Kościeliskiej

Dolina Kościeliska. Każda wycieczka szkolna musi zaliczyć ten punkt programu. Każdy pensjonariusz leniwie włóczący się po Krupówkach też prędzej czy później do Kościeliskiej trafi. Bo jak to tak, być w Tatrach a nie być w górach? Pfffy, jakby Kościeliska górami była, prychała do niedawna z wyższością Matka.

Pobieżna analiza mapy wskazywała jednak, iż tylko Kościeliską i Chochołowską damy radę przejść z wózkiem. Taaaak, Tedi ma półtora roku, niby chodzi i biega z prędkością meserszmita, ale to jednak maluch - śpi jeszcze w ciągu dnia, no i kondycyjnie może nie dać rady. Pokrzywione kręgosłupy Matki i Ojca postawiły stanowcze veto pomysłowi dźwigania Tediego, wraz z tysiącem najpotrzebniejszych rzeczy, w nosidełku na plecach. Z lekkim zawstydzeniem więc Matka orzekła – idziemy do Kościeliskiej. Z wózkiem. I poszliśmy.




Kościeliska jest piękna. Spośród najpopularniejszych dolinek Tatrzańskich po polskiej stronie, to Kościeliska właśnie jest chyba najpiękniejsza. Na całej długości droga jest utwardzona, jeżdżą po niej bryczki konne, bez problemu przejedziemy ją też w całości wózkiem z małym dzieckiem (byliśmy latem, ale podejrzewam, że w zimę sytuacja wygląda podobnie). Nieliczne fragmenty bardziej kamieniste są nie dłuższe niż 5-10 metrów więc każdy, nawet taka lebiega jak Matka, da radę przeciągnąć wózek. Od wejścia do TPN do schroniska teoretycznie zajmuje 1,5 godziny, my pobiliśmy chyba rekord - w jedną stronę zajęła 4,5 :). Szlak wije się długim wąwozem, po obu stronach góry, a im dalej tym widoki piękniejsze. Okazało się jednak, że to nie góry są w największą atrakcją. Wzdłuż całej doliny płynie górski strumyk przecinając szlak w wielu miejscach. A każde takie miejsce to cudowna okazja, żeby powrzucać do wody kamienie. No więc Bachory z uporem maniaka, zaciętością wielką i niezwykłą determinacją wrzucały bez wytchnienia, a Matka zastanawiała się co będzie, jak w końcu zasypią cały strumień.



Czy polecamy zatem Kościeliską na wycieczkę z maluchami? Niekoniecznie. Jeśli lubiliście kiedyś pochody pierwszomajowe, jesteście fanami wielkich spędów ludzkich i macie silną potrzebę afiliacji, to Kościeliska może okazać się świetnym wyborem. Jeśli jednak marzy Wam się chwila ciszy i wytchnienia, bliskość natury, śpiew ptaków, to omijajcie szerokim łukiem. Tłum ludzi w godzinach przedpołudniowych dziarsko maszeruje ramię w ramię, noga w nogę w kierunku schroniska po to, by w godzinach popołudniowych w podobnym towarzystwie wracać drogą powrotną. I choć specjalnie pojechaliśmy w Tatry poza sezonem, specjalnie wybraliśmy środek tygodnia na pierwszą wycieczkę, to nawet przez chwilę nie udało się nam się być sam na sam z dziećmi. Do tego stopnia, że zrobienie zdjęcia bez czyjejś nogi lub ręki graniczyło z cudem.



Ciuchcią do Chochołowskiej

Miętus jest wielkim fanem pociągów. Tych dużych i tych małych. Każda ciuchcia wywołuje u niego błysk w oku i wypieki na twarzy. Gdy zobaczył więc ciuchcię przy wejściu do Doliny Chochołowskiej, nie mieliśmy wyboru. I to był zdecydowanie dobry wybór.

Przez pierwszą, tę najmniej interesującą, część Doliny Chochołowskiej można przejechać turystyczną kolejką „Rakoń. Droga jest asfaltowa i bez problemu można przejechać ją wózkiem, jest jednak dość długa i mało urozmaicona. Kolejka wyrusza kursuje co pół godziny i dowozi nas do Polany Huciska (mniej więcej w połowie drogi), bilet kosztuje 5 zł (nasze maluchy jechały za darmo) i bez problemu można nią przewieźć wózek.


 Dalej droga jest brukowana, dość równa, z niewielkimi kamienistymi fragmentami - dość komfortowa i mało wymagająca, wózek na dużych kółkach i mało wprawny w górskich wędrówkach 3-latek spokojnie dadzą radę (nad klasyczną spacerówką-parasolką jednak bym się zastanawiała).

Na końcu Doliny Chochołowskiej czeka na nas schronisko z ciepłą herbatą z sokiem malinowym i drobną strawą. Dużo mniej jest tu ludzi, tłok nie tak duży jak w Kościeliskiej, ale i widoki zdecydowanie mniej porywające. W połączeniu z przejażdżką ciuchcią całość jest jednak fajną przygodą dla maluchów. Zwłaszcza, że po drodze można kolekcjonować kamienie (nowa pasje Tediego), łazić po drewnianych płotach (pasja Miętusa) i obserwować pasące się owce, które do tej pory mały człowiek widział jedynie w książeczce. Bachory, uzbrojone w owcze dzwoneczki, biegały po całej dolinie przeraźliwie becząc wzbudzając w tym ból głowy i irytację rodziców, u pozostałych zaś turystów uśmiechy na buzi. Matka podejrzewa, że trafiliśmy tego dnia na najcierpliwszych turystów w Tatrach. Ojciec jest głęboko przekonany, że nasze potomstwo stanowiło bez mała atrakcję porównywalną co najmniej do żywych baranów. A może i większą. Jak by nie było, nikt uwagi nam nie zwrócił, zostaliśmy zaś powszechnej zapamiętani, bo do końca wyjazdu, w najmniej oczekiwanych miejscach zagadywali do nas obcy ludzie mówiąc, że podziwiają siłę i determinację naszych dzieci w poznawaniu świata i że byli pod wrażeniem ich żywotności w Dolinie Chochołowskiej.




Strążyska z wózkiem? Matko i Ojcze nie idźcie tą drogą! 

Wszystkie znane nam źródła pokazywały, iż Strążyska nie jest dostosowana do turystyki wózkowej. Zmyliły nas jednak tłumy ludzi z wózkami pełnymi niemowląt stojące w kolejce po bilety do Strążyskiej. Matka z tych, co to mają alergię na wszelkie „nie da się”, bo przecież wszystko się da. Strążyską z wózkiem też. Znacie to podejście: ja nie dam rady? Ja nie dam rady??? Na wszelki wypadek Matka zapytała jeszcze rodowitego górala siedzącego w budce TPNu przy wejściu do parku: Panie, przejedziemy wózkiem z dzieckiem? A przejedziecie, pewnie, że przejedziecie. Ale wie pani, wózek sam nie przejedzie, trzeba pchać. Pfffy, co to dla mnie, rzekła Matka.

I pchała.

I pchała. I pchała, i pchała.

A Ojciec zgrzytał zębami, przeklinał na czym stoi i dźwigał Tediego na barana.

I co? Da się? Da się! Ale co to za przyjemność??? Całą droga jest wybrukowana różnej wielkości kamieniami. Oznacza to, że wózek trzeba pchać, ciągnąć i przenosić całą drogę (a mieliśmy wózek na dużych kołach, spacerówka – parasolka na tej trasie może być o tyle lepszym rozwiązaniem, że można ją złożyć i nieść w ręku, pojechać nie pojedzie, to pewne). Nie ma mowy, żeby jechało w tym czasie w wózku dziecko. Wstrząs mózgu gwarantowany.


Na końcu doliny czeka na nas szałas z gorącą herbatą z sokiem malinowym, który - w połączeniu z pięknym widokiem na Giewont - trochę udobruchał Matkę. Ze zmęczenia jednak padła jak mucha na trawie, obok śpiącego niewinnie Tediego. Miętus z Tatą ruszyli natomiast podziwiać wodospad, Siklawicę (20 minut wąską, ale łatwą dla przedszkolaka ścieżką) zostawiając oniemiałą Matkę z głową pełną pytań: czy wszystkie dzieci są nie do zdarcia? jak to się dzieję, że mały człowiek umiera z przemęczenia i wpada w szloch, że bolą go nóżki i już dalej absolutnie, ale to absolutnie, nie da rady się ruszyć z miejsca a minutę później, zwabiony wizją wody spadającej z wysokości, biega rączo po kamieniach niczym górska kozica???

Strążyska jest piękna. I nie tak zatłoczona jak Kościeliska i Chochołowska. Ale zdecydowanie z nosidełkiem!




Zobacz też :

5 komentarze

  1. Twojego malucha przyciągnął wodospad, wstąpiły w niego nowe siły, a moja córka po wędrówce na Kasprowy i w górę i w dół na własnych nogach, gdzie my ledwo żyliśmy......mielismy w planie zakupy na kolację i po drodze był plac zabaw! Córka nagle ożyła i biegała po nim jeszcze godzine a ja dogorywałam na ławce :)
    Byliśmy w zeszłe wakacje z córką w tatrach, to był jej pierwszy wyjazd w tak wysokie góry-była zachwycona ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Pięknie. My coś nie możemy dojechać w Tatry, miały być w tym roku i znowu skusił nas inny region Polski;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Pięknie! Cudne zdjęcia. Myślę że i wspomnienia :)
    Kościeliskiej rodzinom z małymi dziećmi nie polecamy takoż. Co nam również nie przeszkodziło zabrać tam Jana w wieku 1,5 na jeden z pierwszych górskich spacerów :D Jeden plus - do samego schroniska da się spokojnie dopchać wózek.

    Tylko jedno mi się nie zgadza - że Granaty to już nie Orla Perć? Ależ tym bardziej!
    Do zobaczenia z maluchami i tamże. Obstawiam, że za mniej niż 10 lat :)
    [J. lat 4 był już na Beskidzie i schodząc z Liliowego do Murowańca - mam wrażenie - spoglądał tęsknie w stronę Świnicy ;)]

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aha - w Strążyską też za pierwszym razem wjechaliśmy wózkiem. Ten nasz to był krążownik, więc spokojnie dał radę, ale na powrót zostawiliśmy go znajomym ze śpiącym Franiem, a z Janem zeszliśmy w nosidle - faktycznie, duuużo przyjemniej :)

      2,5 roku później J. sam przeszedł całą trasę + wylazł na Sarnią Skałę i dodreptał do Kalatówek - taak, porzućcie wózek i wszystko przed Wami :D

      Usuń
    2. Aha - a w Chochołowskiej z Janem 1,5 złapała nas burza... i to dopiero była historia!

      Podsumowując - dzięki za odświeżenie i moich PIĘKNYCH dolinkowo-dzieckowych wspomnień :D

      Usuń

Dołącz do nas:

 

Google+

Bloglovin

Cudowne i pożyteczne